Metoda Vojty

Wady postawy i zaburzenia ruchu u dzieci wymagają bardzo skomplikowanego i często długotrwałego leczenia. Mają one również negatywny wpływ na ogólny rozwój dziecka, jego zdolność porozumiewania się oraz rozwój intelektualny.

Metoda Vojty została opracowana między 1950 a 1970 r. przez prof. Václava Vojtę, czeskiego neurologa i neurologa dziecięcego. Stała się ona w wielu krajach jednym z regularnych programów leczenia fizjoterapeutycznego dzieci i młodzieży z zaburzeniami ruchu i wadami postawy.

Wg Vojty, normalne zasady sekwencji ruchu, np. sięganie i chwytanie, wstawanie i chodzenie, nie wynikają z uczenia się, lecz są umiejętnościami wrodzonymi. Terapia metodą Vojty stymuluje mózg, aktywując tkwiące w naturze wrodzone wzorce ruchu, które są następnie "eksportowane" w postaci skoordynowanych ruchów obejmujących mięśnie tułowia i kończyn. Poprzez wielokrotną aktywację tych naturalnych ruchów, następuje swego rodzaju "uwalnianie" lub wręcz powstawanie nowych sieci w ramach funkcjonalnie zablokowanej sieci nerwów pomiędzy mózgiem i rdzeniem kręgowym.

Terapia metodą Vojty ma pozytywny wpływ na całą koordynację dziecka w jego spontanicznej ruchliwości, prowadząc do prostowania postawy wbrew sile grawitacji, poprawiania równowagi, chodu, a także rozwoju intelektualnego, mowy i innych funkcji. W wyniku prowadzonej terapii, dziecko z zaburzeniami ruchu zyskuje również lepszą zdolność nawiązywania kontaktów i komunikowania się oraz zaczyna być zdolne sprostać konfrontacji w swoim własnym środowisku.

Terapia prowadzona metodą Vojty może również stanowić podstawę dla prowadzenia innych terapii i wspomagać dziecko w realizacji zadań wyznaczonych przez psychologa, pedagoga dziecięcego, logopedę, terapeutę zajęciowego, nauczyciela itp.

Aby terapia odniosła sukces, musi być przeprowadzana kilka razy dziennie, każdy zabieg trwa 5-20 minut. Ponieważ to rodzice są odpowiedzialni za prowadzenie codziennego leczenia, odgrywają oni bardzo ważną rolę w prowadzeniu terapii metodą Vojty. Przez cały czas jej trwania terapeuta edukuje rodziców jak prowadzić codzienne ćwiczenia, stanowi też dla nich merytoryczne wsparcie w zakresie prowadzonej terapii. Program terapii, jej zakres i harmonogram prowadzenia ćwiczeń podlegają regularnej kontroli przez terapeutę pod względem stopnia aktualnego rozwoju dziecka i poczynionych przez nie w toku terapii postępów.